аддзялі́ць, ‑дзялю, ‑дзеліш, ‑дзеліць; зак., каго-што.
1. Вылучыць з агульнай адзінай масы што‑н. або адасобіць тое, што знаходзіцца ў злучэнні з чым‑н. Аддзяліць бялок ад жаўтка. □ [Клаўдзя:] — Колькі я табе гаварыла, каб аддзяліць калгасных кароў ад агульнага статка. Шамякін. // Адасобіць, раз’яднаць. Аддзяліць царкву ад дзяржавы.
2. Вылучыць, пазнаць. Аддзяліць істотнае ад выпадковага, галоўнае ад другараднага. Аддзяліць праўду ад хлусні.
3. Раздзяліўшы, засланіўшы, адмежаваць. Новы напор ветру густой заслонай пылу аддзяліў.. [Берднікава] ад групы людзей. Мікуліч.
4. Выдзеліць каму‑н. долю з агульнай гаспадаркі і даць магчымасць весці самастойную гаспадарку. [Данілка:] Дык.. [Сымона і Зоську] аддзяліць трэба, калі ім кепска з намі жыць. Купала. [Мікіту Лазуну] не дае спакою грамадскі выган, дзе ён хацеў бы паставіць другую хату, каб аддзяліць жанатага сына. Хромчанка.
аддзяля́цца, ‑яюся, ‑яешся, ‑яецца; незак.
1. Незак. да аддзяліцца.
2. Зал. да аддзяляць.
аддзяля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе; незак.
1. Незак. да аддзяліць.
2. Служыць мяжой (у прасторы або часе). Ад жылога гарадка вытворчую базу аддзяляе векавы бор, што працягнуўся на пяць кіламетраў ўшыркі. Грахоўскі. Лічаныя дні, а можа гадзіны аддзяляюць.. [Нявіднага] ад цёмнага, жудаснага ў сваёй пустаце і маўклівасці нябыту. Колас.
аддзяўба́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад аддзяўбаць.
аддзяўба́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
Тое, што і аддзяўбці.
аддзяўбці́, ‑бу, ‑беш, ‑бе; ‑дзяўбём, ‑дзеўбяце; зак., што.
1. Аддзяліць, адкусіць дзюбай; здзяўбці (аб птушках).
2. Аддзяліць дзяўбаннем. Аддзяўбці кавалак лёду.
аддзя́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак.
Тое, што і аддзякаваць.
аддо́рвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да аддорваць.
аддо́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да аддарыць.
аддра́іць, ‑драго, ‑драіш, ‑драіць; зак., што.
Спец. Адчыніць што‑н. герметычна зачыненае пры дапамозе задрайкі. Аддраіць люк.