Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVu
абвгдеёжзійклмнопрстуўфхцчшэюя-.
абвгдежзйклмнопрстуўфхцчшэя.
абвгджзклмнопрстуфхцчшыэ.’

адво́зіцца, ‑возіцца; незак.

Зал. да адвозіць.

адво́зіць, ‑вожу, ‑возіш, ‑возіць.

Незак. да адвезці.

адво́льнасць, ‑і, ж.

Уласцівасць адвольнага. Адвольнасць рухаў. Адвольнасць вывадаў.

адво́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Нічым не абмежаваны, вольны, што выконваецца паводле ўласнага жадання. Акружнасць адвольнага радыуса.

2. Які праводзіцца самавольна, паводле свайго ўласнага меркавання, капрызу. Адвольнае распараджэнне.

3. Непераканаўчы, бяздоказны, які не выклікаецца неабходнасцю, беспадстаўны. Адвольнае тлумачэнне.

адво́рвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да адворваць.

адво́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адараць ​1.

адво́страны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адвастрыць.

адво́стрываць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адвастрыць.

адву́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адвучыць.

адву́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. адвучваць — адвучыць.