Verbum

адутлава́тасць, ‑і, ж.

Уласцівасць адутлаватага.

адутлава́ты, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і азызлы (у 1 знач.). Твар у астравіцяніна быў круглы, з адутлаватымі шчокамі. Беразняк.

адухаві́ць, ‑хаўлю, ‑хавіш, ‑хавіць; зак., каго-што.

Прыпісаць жывёле, рэчы, з’яве рэчаіснасці найвышэйшыя духоўныя здольнасці. // Духоўна ўзвысіць, авысакародзіць.

адухаўле́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. адухаўляць — адухавіць.

адухаўля́цца, ‑яецца; незак.

Зал. да адухаўляць.

адухаўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да адухавіць.

адухо́ўленасць, ‑і, ж.

Уласцівасць адухоўленага.

адухо́ўлены, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад адухавіць.

2. у знач. прым. Які выяўляе актыўную работу думкі, хараство, высакароднасць душы. Адухоўлены твар. □ [Паўлюк] любіў выступаць перад людзьмі, асабліва перад моладдзю. Калі выходзіў на сцэну, увесь быў адухоўлены, узрушаны. Сабаленка.

адушаві́ць, ‑шаўлю, ‑шавіш, ‑шавіць; зак., што.

Надзяліць уласцівасцямі жывых істот.

адушаўле́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. адушаўляць — адушавіць.