Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ПрадмоваСкарачэнніКніга ў PDF/DjVu

адмо́кнуць, ‑не; пр. адмок, ‑ла; зак.

1. Зрабіцца мяккім ад вільгаці; адсырэць, намокнуць. У цёплай вадзе лыка вельмі хутка адмокла.

2. Загінуць ад лішку вільгаці, вымакнуць (пра расліны). У нізіне жыта адмокла.

3. Намокшы, адстаць, аддзяліцца.

адмо́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адмаліць.

адмо́львацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да адмаліцца (у 1 знач.).

2. Зал. да адмольваць.

адмо́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адмаліць.

адмо́р, ‑у, м.

Паступовае пагалоўнае адміранне, масавае выміранне; падзеж жывёлы, птушак, насякомых. Адмор пчол.

адмо́тванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. адмотваць — адматаць.

адмо́твацца, ‑аецца; незак.

1. Незак. да адматацца.

2. Зал. да адмотваць.

адмо́тваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адматаць.

адмо́ўе, ‑я, н.

Слова, якое адмаўляе сэнс другога слова або фразы (часціцы «не», «ні», безасабова-прэдыкатыўныя словы «няма», «нельга»).

адмо́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад адмовіць.