Verbum

утрыманне​¹, ✂, н.

Утрыманая сума (афіц.).

• Памеры ўтрымання з заработкаў.
• Утрыманні з ганарару.

утрыманне​², ✂, н.

Забеспячэнне таго, хто не працуе (хворага, састарэлага, непаўналетняга і пад.) сродкамі, неабходнымі для існавання.

• Мець на ўтрыманні дзяцей.

утрыманскі, ✂.

1. гл. утрыманец і утрыманства.

2. Які выдзелены на ўтрыманне (афіц.).

   • У. фонд.

утрыманства, ✂, н. (афіц.).

1. Знаходжанне на чыім-н утрыманні.

   • Дакументы аб утрыманстве.

2. Імкненне жыць на ўсім гатовым, разлічваць на чыю-н. дапамогу, а не на свае сілы.

   • Нельга разлічваць на ў.

|| прым. утрыманскі, ✂.

• Утрыманская псіхалогія.

утрымацца, ✂; зак.

1. Захаваць пэўнае становішча, не ўпасці.

   • У. на нагах.
   • У. за планку.
   • У. на кані.

2. Застацца на месцы; не адступіць.

   • Ён доўга не ўтрымаўся на пасадзе дырэктара.
   • У. на сваіх пазіцыях.

3. Стрымаць сябе ад якога-н. учынку, дзеяння, не даць праявіцца чаму-н. (разм.).

   • У. ад слёз.
   • Утрымаўся ад спакусы.

|| незак. утрымлівацца, ✂.

утрымаць​¹, ✂; зак.

1. Трымаючы, не даць упасці каму-, чаму-н.

   • Не ўтрымаў вясло ў руках.

2. Захаваць, зберагчы.

   • У. свае пазіцыі.
   • У. у памяці.

3. Не адпусціць, не аддаць частку чаго-н. пры выплаце (афіц.).

   • У. дваццаць тысяч рублёў з зарплаты.

4. Затрымаўшы, спыніць ці прымусіць застацца.

   • У такое надвор’е дзяцей у хаце не ўтрымаеш.
   • У. каня.

5. Не даць зрабіць што-н.

   • У. ад неабдуманага ўчынку.

6. Не даць праявіцца чаму-н.

   • Слёз было не ў.

|| незак. утрымліваць, ✂.

|| наз. утрымліванне, ✂ і утрыманне, ✂.

утрымаць​², ✂; зак.

Забяспечыць сродкамі для існавання, пракарміць.

|| незак. утрымліваць, ✂.

|| наз. утрымліванне, ✂.

|| наз. утрыманне, ✂.

утрыраваць, ✂; зак. і незак. (кніжн.).

Падаць (-даваць) у перабольшаным выглядзе, сказіць (-ажаць) залішнім падкрэсліваннем якіх-н. бакоў, рыс у чым-н.

• Факт праўдзівы, але ўтрыраваны.

|| наз. утрыраванне, ✂ і утрыроўка, ✂.

утрэсці, ✂; зак.

1. Трасучы, паменшыць аб’ём чаго-н. (сыпкага).

   • У. муку ў мяшку.

2. перан. Уладзіць, узгадніць што-н. (разм.).

   • У. пытанне.

|| незак. утрасаць, ✂ і утрэсваць, ✂.

|| наз. утрасанне, ✂ і утрэсванне, ✂.

утрэсціся, ✂; зак.

1. Паменшыцца ў аб’ёме ад трасення (пра сыпкае).

   • Крупы ў торбе ўтрэсліся.

2. перан. Тое, што і уладзіцца ( у 1 знач.; разм.).

   • Не перажывай, усё ўтрасецца.

|| незак. утрасацца, ✂ і утрэсвацца, ✂.

|| наз. утрасанне, ✂ і утрэсванне, ✂.