Verbum

наварыцца, ✂; зак.

Падоўжыцца шляхам наваркі, наварвання (пра металічныя рэчы).

• Лямеш добра наварыўся.

наварыць, ✂; зак.

1. чаго. Нагатаваць у патрэбнай колькасці.

   • Н. варэння.

2. чаго. Наплавіць у нейкай колькасці.

   • Н. сталі.

3. Апрацоўваючы металічны прадмет, прыварыць кавалак металу.

   • Н. нарог.

|| незак. наварваць, ✂.

|| наз. наварка, ✂ і наварванне, ✂.

|| прым. наварны, ✂.

наваселец, ✂, м.

Жыхар, які пасяліўся на новым месцы.

наваселле, ✂, н.

1. Перасяленне, пасяленне на новае месца; уваходзіны.

   • Радасць наваселля.

2. Свята з выпадку пасялення на новым месцы.

   • Справіць н.

|| прым. навасельны, ✂.

навасёл, ✂, м.

Новы пасяленец, жыхар.

• Цалінныя навасёлы.

|| ж. навасёлка, ✂.

нават, часц.

1. Ужыв. для ўзмацнення сэнсавай выразнасці таго слова, да якога адносіцца.

   • Прыйшлі на вяселле н. з далёкіх вёсак.

2. у знач. злуч. уступальны. Далучае члены сказа і сказы са значэннем удакладнення, дабаўлення.

   • Стаяла спякота, н. лужыны высахлі.

наватар, ✂, м.

Той, хто ўносіць і ажыццяўляе новыя, прагрэсіўныя ідэі, прыёмы ў якой-н. галіне дзейнасці.

• Наватары вытворчасці.

|| ж. наватарка, ✂.

|| прым. наватарскі, ✂.

наватарства, ✂, н.

1. Дзейнасць наватараў.

   • Н. ў тэхніцы.

2. Усё новае, прагрэсіўнае, што ўводзіцца ў якой-н. галіне.

   • Н. Маякоўскага ў паэзіі.

|| прым. наватарскі, ✂.

навацыя, ✂, ж.

1. Нешта новае, новаўвядзенне.

2. У юрыспрудэнцыі — спыненне ранейшага абавязацельства па дамоўленасці бакоў і замена яго новым абавязацельствам.

наваявацца, ✂; зак. (разм.).

1. Многа, доўга паваяваць.

   • Хопіць мне, наваяваўся за пяць гадоў.

2. Пазбавіцца сілы, моцы на вайне.