Verbum

ахвя́ра, ✂, ж.

1. Паводле абрадаў некаторых рэлігій: прадмет або жывая істота, прынесеныя ў дар бажаству.

2. Добраахвотная ўступка, адрачэнне на карысць каго-, чаго-н.

   • Навука патрабуе ахвяр.
   • Дзеля сябра пайшоў на ахвяру.

3. Пра таго, хто пацярпеў або загінуў ад чаго-н.

   • А. вайны.

|| прым. ахвярны, ✂.

• Ахвярная жывёла.

ахвярава́льнік, ✂, м.

Той, хто ахвяруе што-н. (у 1 знач.).

|| ж. ахвяравальніца, ✂.

ахвярава́ць, ✂; зак. і незак.

1. Прынесці (прыносіць) у дар, бязвыплатна зрабіць (рабіць) уклады куды-н. (уст.).

   • А. грошы.

2. Не пашкадаваць (не шкадаваць) каго-, чаго-н., адмовіцца (адмаўляцца) ад каго-, чаго-н.

   • А. здароўем.
   • А. ферзя.

|| незак. ахвяроўваць, ✂.

|| наз. ахвяраванне, ✂.

ахвярапрынашэ́нне, ✂, н.

Абрад прынясення ахвяры бажаству.

ахвя́рнік, ✂, м.

Месца, на якое клаліся ахвяры (у 1 знач.).

ахвя́рны, ✂.

1. гл. ахвяра.

2. На які прыносяць ахвяры.

   • А. стол.

3. перан. Адважны, самаадданы.

   • А. ўчынак.

ахіле́саў, ✂:

• ахілесава пята(кніжн.) — найбольш слабае месца каго-, чаго-н. [паводле старажытнагрэчаскага міфа пра Ахілеса, цела якога было непаражальным ва ўсіх месцах, акрамя пяты].

ахіне́я, ✂, ж. (разм.).

Глупства, бязглуздзіца.

• Несці ахінею.

ахіну́ць, ✂; зак.

1. Агарнуць, ахутаць чым-н.

   • Хусткай а. дзіця.

2. перан. Акружыць увагай.

   • Курганы слава ахінула.
   • А. ласкай.

|| незак. ахінаць, ✂.

а́хкаць, ✂; незак. (разм.).

Выяўляць пачуцці (здзіўлення, шкадавання, прыкрасці і пад.), усклікаючы «ах!»

|| наз. ахканне, ✂.