zúeignen vt (j-m) прысвяча́ць, дары́ць (каму-н., што-н.);
sich (D) etw. ~ прысво́іць сабе́ што-н.
Zúeignung f - прысвячэ́нне, прысвае́нне
zúeilen vi (s) (auf A) спяша́цца насу́страч (каму-н., чаму-н.)
zueinánder pron rez адзі́н [адно́] да аднаго́
zúerkennen* vt (j-m)
1) прысу́джваць (узнагароду каму-н.)
2) прызнава́ць (за кім-н. права)
zuérst adv спача́тку, спярша́, найпе́рш, перш за ўсё