Verbum

zúsprechen*

1. vt (D)

1) прысуджа́ць (прэмію і г.д. каму-н.);

ihm wird gróße Gedúld zúgesprochen яго́ лі́чаць на́дта цярплі́вым чалаве́кам

2):

j-m Trost ~ суцяша́ць каго́-н.;

j-m Mut ~ падбадзёрваць каго́-н.

2. vi

1) (D) угаво́рваць (каго-н.);

j-m besänftigend ~ супако́йваць каго́-н.

2):

dem Éssen tüchtig ~ е́сці з апеты́там;

dem Gláse [dem Wein] állzu sehr ~ злоўжыва́ць спіртны́мі напо́ямі

Zúsprechung f -, -en прысуджэ́нне

zúspringen* vi (s)

1) (auf A) падско́чыць (да каго-н., чаго-н.)

2) зашчо́ўквацца

Zúspruch m -(e)s

1) зваро́т; суцяшэ́нне; ухва́ла;

auf j-s ~ hören прыслу́хацца да чыі́х-н. слоў [чыёй-н. пара́ды]

2) наве́двальнікі, кліенту́ра;

viel ~ háben мець вялі́кую кліенту́ру

Zústand m -s, -stände стан, стано́вішча;

◊

das sind Zústände! ну і пара́дкі!

zustánde, zu Stánde:

~ bríngen* ажыццяўля́ць;

~ kómmen* ажыццяўля́цца, здзяйсня́цца

zustátten:

~ kómmen* быць дарэ́чы, спатрэ́біцца

zúständig a (пры)нале́жны (да чаго-н.)

2) кампетэ́нтны

3) юрыд. падсу́дны

zústecken vt

1) зако́лваць (што-н. шпількай і г.д.)

2) (D) падсо́ўваць (каму-н. што-н.)

zústehen* vi

1) (D) (справядлі́ва) нале́жаць

2) падыхо́дзіць; нале́жаць