Verbum

каза, ✂, ж.

1. Прыручаны від казлоў (у 1 знач.) з доўгай прамой шэрсцю.

   • К. з казлянятамі.

2. Самка казла.

   • Даіць казу.

3. Заплечныя насілкі для пераносу цэглы на будоўлі (уст.).

4. Двухметровая драўляная мерка ў форме разнятага цыркуля для абмервання зямельных участкаў (разм.).

5. Даўнейшы беларускі калядны абрад.

|| памянш. козачка, ✂.

|| прым. казіны, ✂.

казадой, ✂, м.

Начная птушка з шырокай плоскай галавой.

казак​¹, ✂, м.

1. Даўней на Украіне і ў Расіі: член ваенна-земляробчай абшчыны пасяленцаў на ўскраінах дзяржавы, якія актыўна ўдзельнічалі ў абароне дзяржаўных граніц.

   • Данскія казакі.

2. Селянін, патомак гэтых пасяленцаў (на Доне, на Кубані і ў некаторых іншых мясцовасцях), а таксама радавы вайсковай часці з гэтых сялян.

   • Дывізіі кубанскіх і данскіх казакаў.

◊

• Вольны казак — пра свабоднага чалавека, які ні ад каго не залежыць.

|| памянш. казачок, ✂.

|| прым. казацкі, ✂ і казачы, ✂.

• Казацкі конь.
• Казачая дружына.

казак​², ✂, м.

Танец казачок.

казакін, ✂, м. (уст.).

Мужчынскае верхняе адзенне на апліках, са зборкамі ззаду.

|| прым. казакінны, ✂.

казанне, ✂, н.

1. гл. казаць.

2. Прамова рэлігійна-павучальнага характару, пропаведзь; казань.

казань, ✂, ж.

Тое, што і казанне (у 2 знач.).

казарка, ✂, ж.

Паўночная птушка сямейства качыных.

• Чорная к.
• Канадская к.

казарма, ✂, ж.

1. Спецыяльнае памяшканне для размяшчэння вайсковых часцей.

2. У дарэвалюцыйнай Расіі: інтэрнат для рабочых.

|| прым. казарменны, ✂.

• Казарменнае становішча (пастаяннае знаходжанне ў воінскай часці або на прадпрыемстве людзей, пераведзеных на ваеннае становішча).

казахі, ✂, м.

Народ цюркскай моўнай групы, які складае асноўнае насельніцтва Казахстана.

|| ж. казашка, ✂.

|| прым. казахскі, ✂.