Verbum

кара​¹, ✂, ж.

Суровае пакаранне за правіннасць.

• К. за злачынства.

кара​², ✂, ж.

1. Паверхневая частка ствала, галін і кораня дрэвавых раслін.

   • К. бярозы.

2. чаго або якая. Верхні цвёрды слой на чым-н.

   • Ледзяная к.
   • Зямная к.
   • К. вялікіх паўшар’яў галаўнога мозга (паверхневы слой галаўнога мозга ў вышэйшых пазваночных і чалавека).

|| прым. каравы, ✂.

карабаты, ✂.

Няроўны, пагнуты, скрыўлены.

• Карабатая дошка.

|| наз. карабатасць, ✂.

карабаціцца, ✂; незак.

Рабіцца карабатым, выгінацца, скрыўляцца.

• Фанера на сонцы карабаціцца.

|| зак. пакарабаціцца, ✂ і скарабаціцца, ✂.

карабаціць, ✂; незак.

1. Рабіць карабатым.

2. перан. Выклікаць непрыемнае пачуццё.

|| зак. пакарабаціць, ✂ і скарабаціць, ✂.

карабейнік, ✂, м.

Даўней: дробны гандляр, які разносіў па вёсках тавары (мануфактуру, галантарэю, дробныя рэчы і інш.).

карабел, ✂, м. (разм.).

Спецыяліст па караблях, па іх праектаванню, будаўніцтву.

карабель, ✂, м.

1. Вялікае марское судна.

   • Ваенны к.
   • Акіянскі к.
   • Вялікаму караблю вялікае плаванне (прыказка).

2. Лятальны апарат.

   • Касмічны к.

◊

• Спаліць свае караблі (кніжн.) — рашуча парваць з мінулым.

|| памянш. караблік, ✂.

• Пускаць папяровыя караблікі.

|| прым. карабельны, ✂.

• К лес (высокі, прамы, прыгодны для караблебудавання).

карабельшчык, ✂, м.

1. Уладальнік карабля; марак (уст.).

2. Тое, што і караблебудаўнік (разм.).

карабін, ✂, м.

1. Вінтоўка з пакарочаным ствалом.

2. Механічная зашчапка, зажым.

   • К. павадка.

|| прым. карабінавы, ✂.