Verbum

полка, ✂, ж.

1. Кавалак тканіны ва ўсю першапачатковую шырыню.

   • Спадніца з трох полак.

2. Лаўка ў вагоне для сядзення ці ляжання.

   • Верхняя п.

|| прым. полачны, ✂.

полудзень, ✂, м.

1. Тое, што і абед (у 2 знач.).

   • Узяць торбачку з полуднем.

2. Сярэдзіна дня, поўдзень.

   • Ужо мінула за п.

3. Лёгкая яда паміж абедам і вячэрай, падвячорак.

   • П. —у пяць гадзін.

|| прым. полудзенны, ✂.

полчышча, ✂, н.

1. Вельмі вялікае варожае войска (кніжн.).

   • Варожыя полчышчы.

2. перан. Пра вялікую колькасць каго-н. (разм.).

   • Полчышчы камароў.

полы, ✂.

Пусты ўнутры.

• Полае сцябло.

полымя, ✂, н.

Агонь, які ўзнімаецца над тым, што гарыць.

• Языкі полымя.
• П. партызанскай барацьбы (перан. уздым; высок.).

|| прым. полымны, ✂.

полька​¹, ✂, ж.

Танец у хуткім тэмпе з падскокамі, а таксама музыка да яго.

полька​², ✂, ж.

Род мужчынскай стрыжкі, пры якой падстрыгаюцца валасы на скронях і патыліцы.

полюс, ✂, м.

1. Адзін з двух пунктаў перасячэння ўяўнай восі вярчэння Зямлі з зямной паверхняй, а таксама мясцовасць вакол гэтых пунктаў.

   • Паўночны п.
   • Паўднёвы п.

2. Адзін з двух супрацьлеглых канцоў электрычнага ланцуга або магніта (спец.).

   • Дадатны, адмоўны п.

3. перан. Што-н. зусім супрацьлеглае чаму-н. іншаму (кніжн.).

   • Гэтыя характары — два полюсы.

○

• Полюсы свету (спец.) — пункты перасячэння нябеснай сферы т.зв. воссю свету, вакол якой адбываецца сутачнае вярчэнне гэтай сферы.

  • Паўночны і Паўднёвы полюсы свету.

• Полюсы холаду (спец.) — вобласці найбольш нізкіх зімовых тэмператур на зямной паверхні.

• Магнітныя полюсы Зямлі (спец.) — пункты на зямной паверхні, у якіх магнітная стрэлка з гарызантальнай воссю вярчэння прымае вертыкальнае становішча.

|| прым. полюсны, ✂.

• П. ток.