Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеілнорстухчшыэюя’
бвгдежзйклмнпрстўхцчшя

повад, ✂, м.

Прывязаная да аброці вяроўка або рэмень, на якіх водзяць каня, радзей — цяля, карову.

  • На повадзе ў каго-н. быць (перан. дзейнічаць не самастойна, па ўказцы каго-н.; неадабр.).

|| прым. павадовы, ✂.

повар, ✂, м.

Спецыяліст па прыгатаванню ежы.

  • Рэстаранны п.

|| ж. паварыха, ✂.

|| прым. поварскі, ✂.

повідну, прысл.

Пакуль не сцямнела.

  • Заехаць л.