Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеілнорстухчшыэюя’
бвгдежзйклмнпрстўхцчшя

поначы, прысл.

Ноччу.

  • Хадзіць п.

поні, нескл., м.

Конь штучна выведзенай нізкарослай пароды.

  • Катацца на п.

понча, нескл., н.

Кароткі суцэльны плашч з прамавугольнага кавалка тканіны або вязаны, які надзяваецца цераз галаву.

пончык, ✂, м.

Круглы, смажаны ў тлушчы піражок.

|| прым. пончыкавы, ✂.