Verbum

сіне-... (а таксама сіня-...).

Першая частка складаных слоў са знач.:

• 1) сіні (у 1 знач.), з сінім адценнем, напр. сіне-блакітны, сіне-зялёны, сіне-фіялетавы;
• 2) сіні (у 1 знач.), у спалучэнні з іншым асобным колерам, напр. сіне-бела-чырвоны, сіне-чырвоны.

сіні, ✂.

1. Які мае афарбоўку аднаго з асноўных колераў спектра — сярэдняга паміж блакітным і фіялетавым.

   • Сіняе неба.
   • Сінія вочы.

2. Пра скуру: які мае адценне гэтага колеру.

   • Сінія губы.

◊

• Сіняя панчоха (пагард.) — пра жанчыну: сухую педантку, пазбаўленую жаноцкасці і паглыбленую ў кнігі.

|| памянш. сіненькі, ✂.

сінільны, ✂:

• сінільная кіслата — ядавітая бясколерная вадкасць з пахам горкага міндалю; цыяністы вадарод.

сініца, ✂, ж.

Невялікая стракатая птушка атрада вераб’іных.

|| памянш. сінічка, ✂.

|| прым. сінічы, ✂ і сінічын, ✂.

• Сінічы свіст.
• Сінічына гняздо.

сініць, ✂; незак.

1. Фарбаваць у сіні колер.

   • С. ніткі.

2. Паласкаць у вадзе з разбаўленай у ёй сінькай; падсіньваць.

   • С. фіранкі.

|| зак. падсініць, ✂.

|| наз. сінька, ✂ і падсіньванне, ✂.

сінкліт, ✂, м.

1. Сход вышэйшых саноўнікаў у Старажытнай Грэцыі.

2. Сход духоўных асоб, духавенства.

   • Сабраўся ўвесь духоўны с. з кансісторскімі чыноўнікамі.

сінкрэтызм, ✂, м. (кніжн.).

Злітнасць, нерасчлянёнасць, якія характэрны для першапачатковага стану ў развіцці чаго-н.

• С. першабытнага мастацтва.

|| прым. сінкрэтычны, ✂.

сінкрэтычны, ✂.

1. гл. сінкрэтызм.

2. Злітны, нерасчлянёны ў сваім зыходным, першапачатковым стане.

   • Сінкрэтычная рэлігія.
   • Сінкрэтычнае цэлае.

3. Які вызначаецца эклектызмам, знешняй злучанасцю таго, што ўнутрана не злучана.

   • Сінкрэтычныя тэорыі.

сінод, ✂, м.

У дарэвалюцыйнай Расіі: вышэйшы калегіяльны орган праваслаўнай царквы; цяпер — дарадчы орган пры патрыярху.

|| прым. сінодскі, ✂.

сінодзік, ✂, м.

У праваслаўнай царкве: кніга запісу імён памёршых для памінання іх у час набажэнства.