Verbum

канфлікт, ✂, м.

Сутыкненне, сур’ёзнае разыходжанне, спрэчка.

• Сямейны к.
• Узброены к.

|| прым. канфліктны, ✂.

• Канфліктная камісія (па разбору канфліктаў).

канфліктаваць, ✂; незак. (разм.).

Быць у стане канфлікту або ўступаць у канфлікт з кім-н., чым-н.

• К. з адміністрацыяй.

канфорка, ✂, ж.

1. Надстаўка на самаварнай трубе для чайніка.

2. Кружок, які закрывае адтуліну на кухоннай пліце, а таксама сама адтуліна.

|| прым. канфорачны, ✂.

канфрантацыя, ✂, ж.

Проціпастаўленне, супрацьборства.

• Палітычная к.

|| прым. канфрантацыйны, ✂.

канфуз, ✂, м. (разм.).

Стан няёмкасці, збянтэжанасці; няёмкае, часам смешнае становішча.

• Вось такі к. здарыўся.

|| прым. канфузны, ✂.

• К. выпадак.

канфузіцца, ✂; незак. (разм.).

Адчуваць няёмкасць; саромецца, бянтэжыцца.

• К. на людзях.

|| зак. сканфузіцца, ✂.

канфузіць, ✂; незак. (разм.).

Прыводзіць у канфуз.

|| зак. сканфузіць, ✂.

канфузлівы, ✂ (разм.).

Які лёгка канфузіцца, бянтэжыцца; сарамлівы.

|| наз. канфузлівасць, ✂.

канфузны, ✂.

1. гл. канфуз.

2. Здольны прывесці ў канфуз, які ставіць у няёмкае становішча, кампраметуе.

   • Канфузныя паводзіны.

|| наз. канфузнасць, ✂.

канцавы, ✂.

Які знаходзіцца на канцы.

• Канцавая станцыя.