серабры́сты, -ая, -ае.
1. Які колерам і бляскам нагадвае серабро.
С. іней.
Серабрыстая луска.
Серабрыстыя скроні (з сівізной). Серабрыстая таполя (таполя, у якой лісце з ніжняга боку пакрыта пушком).
2. перан. Меладычна-звонкі, высокага тону.
С. голас жаўранка.
|| наз. серабры́стасць, -і, ж.
серабры́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ры́цца; незак.
1. Зіхацець сярэбраным бляскам.
Серабрыцца бяроза на сонцы.
2. Сівець, зіхацець сівізной.
Скроні серабрацца.
серабры́ць, -ру́, -ры́ш, -ры́ць; -ры́м, -рыце́, -ра́ць; -ро́ны; незак., што.
Пакрываць тонкім слоем серабра; надаваць чаму-н. серабрысты колер, бляск.
С. відэльцы.
Месяц серабрыў хвалі.
|| зак. вы́серабрыць, -ру, -рыш, -рыць; -раны і пасерабры́ць, -ру́, -ры́ш, -ры́ць; -ры́м, -рыце́, -ра́ць; пасярэ́браны.
|| наз. серабрэ́нне, -я, н.
серавадаро́д, -у, М -дзе, м.
Газ з рэзкім непрыемным пахам, які ўтвараецца пры гніенні бялковых рэчываў.
|| прым. серавадаро́дны, -ая, -ае.
серавугляро́д, -у, М -дзе, м.
Бясколерная, лёгкая на загаранне ядавітая вадкасць з непрыемным пахам.
|| прым. серавугляро́дны, -ая, -ае.
серада́, -ы́, ДМ -дзе́, мн. се́рады і (з ліч. 2, 3, 4) серады́, се́рад, ж.
Трэці (пасля нядзелі) дзень тыдня.
серадня́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
1. гіст. Селянін-аднаасобнік, які меў зямельны ўчастак, апрацоўваў яго ўласнымі сіламі без наёмнай працы і па сваім маёмасным становішчы знаходзіўся паміж бедняком і кулаком.
2. Чалавек сярэдніх здольнасцей, які нічым асаблівым не вылучаецца.
|| ж. серадня́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак (да 1 знач.).
|| прым. серадня́цкі, -ая, -ае (да 1 знач.).
сера́ль, -я, мн. -і, -яў, м.
1. У краінах Усходу — палац султана.
2. Тое, што і гарэм.
серафі́м, -а, мн. -ы, -аў, м.
У хрысціянскай і іўдзейскай рэлігіі — шасцікрылы анёл вышэйшага рангу.
сербалужыча́не, -ча́н, адз. сербалужыча́нін, -а, м.
Тое, што і лужычане.
|| ж. сербалужыча́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.
|| прым. сербалу́жыцкі, -ая, -ае.
Сербалужыцкая літаратура (на верхня- і ніжнялужыцкай літаратурных мовах).