ствол, ствала́, мн. ствалы́, ствало́ў, м.
1. Асноўная частка дрэва ад каранёў да верхавіны, якая трымае на сабе галіны і лісты.
2. Частка агнястрэльнай зброі ў выглядзе трубы, праз якую праходзіць, атрымаўшы напрамак палёту, куля або снарад.
3. Частка шахты ад паверхні да дна.
Праходка ствала.
4. У тэхніцы, анатоміі: назва розных прадметаў або органаў, якія маюць форму прамой трубы.
С. пажарнага рукава.
С. соннай артэрыі.
|| прым. ствалавы́, -а́я, -о́е, ствало́вы, -ая, -ае (да 1, 3 і 4 знач.) і ство́льны, -ая, -ае (да 1, 2 і 4 знач.).
створ, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Частка прасторы, абмежаваная стойкамі, перакладзінамі і пад.
С. футбольных варот.
2. Тое, што і створка.
3. Размяшчэнне двух прадметаў на адной лініі з вокам назіральніка, а таксама напрамак, вызначаны сумяшчэннем такіх прадметаў (спец.).
|| прым. ство́рны, -ая, -ае (да 3 знач.).
ство́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак, ж.
Кожная з дзвюх рухомых палавінак дзвярэй, аканіц, варот і пад.
ство́ркавы, -ая, -ае.
Які мае створкі, складаецца з іх.
Створкавыя дзверы.
сто, ста, ліч. кольк.
1. Лік, лічба і колькасць 100.
С. дзеліцца на чатыры.
С. падручнікаў (колькасць, абазначаная гэтай лічбай).
2. Ужыв. для выражэння вялікай колькасці ў значэнні шмат, вельмі, многа.
Разоў с. слухалі перадачу.
◊
На ўсе сто (разм., адабр.) — поўнасцю, цалкам.
|| парадк. со́ты, -ая, -ае.
стог, -а, мн. стагі́, стаго́ў, м.
Вялікая капа сена, саломы, высокая і акруглая.
|| памянш. стажо́к, -жка́, мн. -жкі́, -жко́ў, м.
|| прым. стагавы́, -а́я, -о́е.
стогн, -у, мн. -ы, -аў, м.
1. Жаласны енк, выкліканы болем або вялікім горам; выражэнне пакуты, адчаю.
Стогны хворых.
2. перан. Пра працяглы гук, шум, гул ад чаго-н.
Цяжкім стогнам аддалося рэха ва ўсіх канцах лесу.
сто́ік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Паслядоўнік стаіцызму.
2. перан. Той, хто стаічна пераносіць усе жыццёвыя выпрабаванні, цяжкасці.
сто́йбішча, -а, мн. -ы, -ішч і -аў, н.
1. Часовае паселішча качэўнікаў.
2. Месца адпачынку жывёлы на пашы.
|| прым. сто́йбішчавы, -ая, -ае.