Verbum

стартава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; зак. і незак.

Узяць (браць) старт.

Першымі стартавалі лыжнікі.

ста́ртар, -а, мн. -ы, -аў, м.

Тое, што і старцёр.

старцёр, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

1. Асоба, якая дае сігнал старту.

2. Прыстасаванне ў рухавіках унутранага згарання, якое служыць для механічнага запуску іх.

старцо́ўскі, -ая, -ае.

Такі, як у старца; уласцівы старцу, які належыць старцу.

Старцоўскае жыццё.

Старцоўская торба.

старча́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

1. Палка, тонкі кол, уваткнутыя ў зямлю.

Узбіцца на с.

2. Прадмет, які стаіць старчма.

старчако́м, прысл.

Вертыкальна, стаўма; тарчма.

Класці цэглу с.

Валасы, як іголкі ў вожыка, стаяць с.

старчма́, прысл.

Тое, што і старчаком.

старчы́ха гл. старац (у 1 знач.).

старшакла́снік, -а, мн. -і, -аў, м.

Вучань старшых класаў.

|| ж. старшакла́сніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

старшаку́рснік, -а, мн. -і, -аў, м.

Студэнт старшых курсаў.

|| ж. старшаку́рсніца, -ы, мн. -ы, -ніц.