Verbum

сплю́шчыць² гл. плюшчыць².

спля́жыць, -жу, -жыш, -жыць; -жаны; зак.

1. Сапсаваць што-н.; разбурыць, зруйнаваць.

Горад спляжылі ўшчэнт.

С. добрую касу.

2. што. Пра лес: вынішчыць, ссячы (разм.).

Будавалі дарогу і спляжылі ўвесь бярэзнік.

3. што. Вытаптаць, стаптаць; затаптаць, забрудзіць (разм.).

Каровы спляжылі жыта.

Усю пасцель спляжылі.

4. каго і без дап. Ударыць, пабіць (разм., груб.).

С. кіем па спіне.

спля́міць гл. пляміць.

спляска́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., спле́шчацца; зак.

Ад ціску, удару зрабіцца пляскатым; сплюшчыцца.

|| незак. спле́сквацца, -аецца.

спляска́ць гл. сплескваць.

сплясне́лы і спле́снелы, -ая, -ае.

Пакрыты плесняй.

сплясне́ць гл. плеснець.

сплята́нне гл. сплесці.

сплята́цца гл. сплесціся.

сплята́ць гл. сплесці.