спа́дчына, -ы,
1. Маёмасць, якая пасля смерці яе ўладальніка пераходзіць у чыю
2. Пераход маёмасці памёршага да яго спадкаемцаў (
3. З’явы культурнага жыцця, побыту, укладу, якія ўнаследаваны ад мінулых эпох, папярэдніх дзеячаў.
спа́дчына, -ы,
1. Маёмасць, якая пасля смерці яе ўладальніка пераходзіць у чыю
2. Пераход маёмасці памёршага да яго спадкаемцаў (
3. З’явы культурнага жыцця, побыту, укладу, якія ўнаследаваны ад мінулых эпох, папярэдніх дзеячаў.
спа́дчыннасць, -і,
1.
2. Захоўванне і перадача праз пакаленні прыродных уласцівасцей арганізма.
3. Тое, што і спадчына (у 2 і 3
||
спа́дчыннік, -а,
Тое, што і спадкаемец.
||
||
спа́дчынны, -ая, -ае.
1.
2. Звязаны са спадчыннасцю.
3. Які ідзе ў парадку пераемнасці ад аднаго да другога, заснаваны на гэтым пераходзе.
||
спадылба́,
З-пад нахмураных броваў, недружалюбна, недаверліва, злосна.
спады́спаду,
1. Знізу, з ніжняга боку; з-пад чаго
2.
спажы́ва, -ы,
1. Тое, чым лёгка можна пажывіцца (
2. Харч, ежа; здабыча.
3.
спажыва́льнік, -а,
Тое, што і спажывец.
||
||
спажыва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е;
1. Выкарыстоўваць як ежу.
2. Выкарыстоўваць, расходаваць для сябе.
||
||
спажыве́ц, -жыўца́,
1. Асоба або арганізацыя, якія спажываюць прадукцыю чыёй
2.
||