Verbum

ábstechen*

1. vt

1) тэх. выпуска́ць (чыгун)

2) зарэ́заць, закало́ць (жывёлу)

2. vi

1) (gegen A, von D) вылуча́цца, адро́знівацца (ад каго-н., чаго-н.)

2) (s);

vom Lánde ~ адча́льваць (ад берага)

Ábstecher m -s, -

1) кароткатэрміно́вая пае́здка (убок ад загадзя вызначанага маршруту)

2) адступле́нне (ад тэмы), э́кскурс

ábstecken vt

1) адко́лваць, адшчапля́ць;

das Haar ~ распуска́ць валасы́

2) адзнача́ць ты́чкамі [калка́мі, іго́лкамі]

ábstehen* vi (h, s)

1) быць на адле́гласці

2) тырча́ць (пра вушы)

3) адсто́йвацца (пра вадкасць)

4) адмаўля́цца (ад чаго-н.)

ábstehend a:

~e Óhren адтапы́раныя ву́шы

ábsteigen* vi (s)

1) сыхо́дзіць (уніз), зла́зіць, спуска́цца

2) (bei, in D) спыня́цца (у знаёмых, у гасцініцы)

3) зла́зіць (з каня, веласіпеда); выхо́дзіць (з аўтамашыны і г.д.)

ábstellen vt

1) адстаўля́ць (убок)

2) спыня́ць, выключа́ць

3) ліквідо́ўваць

Ábstellraum m -(e)s, -räume камо́рка (для гаспадарчага рыштунку)

Ábstellung f -, -en

1) адме́на, скасава́нне

2) устаране́нне

3) ме́сца стая́нкі веласіпе́даў

4) выключэ́нне (станка)

ábsterben* vi (s) адміра́ць; дранцве́ць (пра канечнасці)