absónderlich a асаблі́вы; дзі́ўны;
nicht ~ gut не на́дта до́бра
Absónderlichkeit f - асаблі́васць, дзі́ўнасць
ábsondern
1. vt адасабля́ць; вылуча́ць
2. ~, sich (von D) цура́цца (каго-н.)
Ábsonderung f -, -en
1) аддзяле́нне, адасабле́нне; ізалява́нне
2) фізіял. сакрэ́цыя
absorbíeren vt хім. паглына́ць, абсарбі́раваць
Absorptión f -, -en хім. фіз. паглына́нне, абсо́рбцыя
ábspalten
1. vt адшчапля́ць, адко́лваць
2. vi (s) ~, sich адшчапля́цца, адлуча́цца
ábspannen vt распрага́ць; аслабля́ць;
ábgespannt sein быць сто́мленым [змо́раным]
ábsparen vt:
sich (D) etw. vom [am] Múnde ~ (з’)экано́міць, адмаўля́ючы сабе́ ў са́мым неабхо́дным
ábspeisen vt (mit D) адкармі́ць (каго-н., чым-н.);
j-n mit léeren Wórten ~ разм. адкара́скацца (ад каго-н. з дапамогай пустых абяцанак)