Verbum

капы́ціцца, ‑ціцца; незак.

Разм. Спатыкацца (пра каня).

капы́ціць, ‑ціць; незак.

Разм. Біць, таптаць капытамі. Каровы беспрытульныя равуць, На межах згорбленых быльнёг ірвуць. А коней капыты капыцяць рунь. Пушча.

капэ́ла, ‑ы, ж.

1. Хор, а таксама змешаны ансамбль спевакоў і музыкантаў. Дзяржаўная харавая капэла. Капэла бандурыстаў.

2. перан. Разм. Кампанія, група блізка знаёмых асоб. [Віталія] падбівала сваіх акцёраў усёй капэлай пайсці да Сівалоба. Шамякін.

[Лац. capella.]

капюшо́н, ‑а, м.

Адкідны галаўны ўбор, прымацаваны ззаду да каўняра верхняй адзежыны. Плашч з капюшонам. □ Іван Васільевіч адкінуў капюшон, зняў шапку, каб выцерці пот. Шамякін.

[Фр. capuchon.]

кап’які́дальнік, ‑а, м.

Спартсмен, які кідае кап’ё.

кап’які́дальніца, ‑ы, ж.

Жан. да кап’якідальнік.

капялю́ш, капелюша, м.

Галаўны ўбор, мужчынскі — з палямі, жаночы — розных фасонаў. Саламяны капялюш. □ Прытрымліваючы капронавы капялюш, палі якога намоклі і абвіслі, Максім Сцяпанавіч сігаў вялізнымі крокамі. Карпаў. Каля століка пасажыра прайшла кабета ў чорным капелюшы. Бядуля.

[Лац. capellus.]

капялю́шнік, ‑а, м.

Майстар па вырабу капелюшоў.

капялю́шніца, ‑ы, ж.

Жан. да капялюшнік.

капялю́шны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да капелюша. Капялюшная вытворчасць. // Прызначаны для капелюша. Капялюшная стужка.