Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеілнорстухчшыэюя’
вгежклнпрстўхцшя

пішчаль, ✂, ж.

Старадаўняя пушка ці вялікае цяжкае ружжо, якое зараджалася цераз ствол.

|| прым. пішчальны, ✂.

пішчаць, ✂; незак.

Рабіць піск; гаварыць пісклівым голасам.

  • Пішчалі птушаняты.

|| аднакр. піснуць, ✂ і піскнуць, ✂.

пішчык, ✂, м.

  1. Дудачка, якой прывабліваюць птушак.

  2. Пласцінка, якая гучыць у муштуку языковых і духавых музычных інструментаў (спец.).

    • П. габоя.

  3. У тэатры: спецыяльнае прыстасаванне ў выглядзе дзвюх пласцінак для змянення голасу акцёра (спецыяльны тэрмін).