Verbum

агале́лы, ✂.

1. Голы, апусцелы. Агалелае дрэва.

   • Агалелыя палі.

2. перан. Вельмі бедны, збяднелы, згалелы.

|| наз. агалеласць, ✂.

агале́ць, ✂; зак.

1. Агаліцца, страціць покрыва.

   • Агалелі дрэвы.
   • Агалелі палі.

2. перан. Збяднець, згалець.

   • За вайну агалела вёска.

|| наз. агаленне, ✂.

агалі́цца, ✂; зак.

1. Зняць вопратку, стаць голым (разм.).

2. Скінуць покрыва, лісце і пад.

   • Лес агаліўся.

3. перан. Стаць адкрытым для праціўніка.

   • Фронт агаліўся.

|| незак. агаляцца, ✂.

|| наз. агаленне, ✂.

агалі́ць, ✂; зак.

1. Зняць адзенне, покрыва і пад.

2. Пазбавіць дрэвы лісця і пад.

   • Віхор агаліў таполі.

3. перан. Зрабіць безабаронным, адкрытым для ворага.

   • А. фронт.
   • А. левы фланг.

|| незак. агаляць, ✂ і агольваць, ✂.

|| наз. агаленне, ✂ і агольванне, ✂.

аганёк, ✂, м.

Пакаёвая расліна, якая цвіце ярка-чырвонымі кветкамі.

• Усё лета цвіце а. на акне.

|| прым. аганьковы, ✂.

аганізава́ць, ✂; незак.

Знаходзіцца ў стане агоніі.

аганьбава́ць, ✂; зак. (разм.).

Абняславіць, зганьбіць.

• Ён сваім учынкам аганьбаваў усіх.

агараджа́льны, ✂.

Прызначаны для абгароджвання, засцярогі чаго-н.

• Агараджальная дамба.

агарадзі́ць, ✂; зак.

1. Тое, што і абгарадзіць

2. перан. Засцерагчы, ахаваць ад каго-, чаго-н.

   • А. чалавецтва ад вайны.

|| незак. агароджваць, ✂.

|| звар. агарадзіцца, ✂.

|| незак. агароджвацца, ✂.

|| наз. агароджванне, ✂.

ага́рак, ✂, м.

Астатак недагарэлай свечкі і пад.

• А. свечкі.

|| прым. агаркавы, ✂.