Verbum

першабытны, ✂.

1. Які мае адносіны да найстаражытнейшага перыяду гісторыі чалавецтва.

   • П. чалавек.

2. перан. Які захоўвае першапачатковы стан.

   • Першабытная прырода (некранутая).

3. перан. Дзікі, некультурны, адсталы.

   • Першабытныя норавы.

|| наз. першабытнасць, ✂.

першавобраз, ✂, м. (кніжн.).

Першапачатковы, зыходны вобраз, выгляд чаго-н.

|| прым. першавобразны, ✂.

першагатунковы, ✂.

Які належыць да першага гатунку, лепшы.

• Першагатунковая мука.

|| наз. першагатунковасць, ✂.

першагодак, ✂, м. (разм.).

1. Салдат ці матрос першага года службы.

2. Маладая жывёліна на першым годзе жыцця.

першадрук, ✂, м.

Першая або адна з першых друкаваных кніг.

першадрукаваны, ✂.

1. Які адносіцца да першых, пачатковых гадоў кніга друкавання.

   • Першадрукаваныя кнігі.

2. Які з’яўляецца першым друкаваным выданнем.

   • П. тэкст рамана.

першадрукар, ✂, м.

Чалавек, які паклаў пачатак кнігадрукаванню.

• Беларускі п. Францыск Скарына.

першакласнік, ✂, м.

Вучань першага класа.

|| ж. першакласніца, ✂.

першакласны, ✂.

Лепшы па якасцях, кваліфікацыі; узорны.

• П. спецыяліст.
• Першакласная тэхніка.

|| наз. першакласнасць, ✂.

першакрыніца, ✂, ж.

Першая асноўная крыніца якіх-н. звестак.

• Летапісы — дакументальныя першакрыніцы гісторыі.