Verbum

бу́рка, ✂, ж.

1. На Каўказе: род плашча або накідкі з тонкага лямцу.

   • Казацкая б.

2. Шырокая доўгая з башлыком адзежына з саматканага сукна, якую апранаюць паверх кажуха.

буркава́ць, ✂; незак.

1. Утвараць характэрныя для галубоў гукі.

   • Галубы буркуюць.

2. перан. Лагодна і пяшчотна размаўляць (жарт.).

   • Маладыя буркуюць у куточку.

|| наз. буркаванне, ✂.

бурката́ць, ✂; незак. (разм.).

1. Тое, што і буркаваць.

   • Голуб буркоча.

2. Бурчаць, мармытаць.

   • Б. сабе пад нос.

|| наз. буркатанне, ✂.

бу́ркаць, ✂; незак. (разм.).

Невыразна, з адценнем незадаволенасці гаварыць што-н.

|| аднакр. буркнуць, ✂.

• Стары штосьці буркнуў і пайшоў у хату.

|| наз. бурканне, ✂.

бу́ркі, ✂, ж.

Абутак з фетру, сукна або з тонкага лямцу, які носіцца з галёшамі ці на скураной падэшве без іх.

|| прым. бурачны, ✂.

бурла́к, ✂, м.

Даўней: рабочы ў арцелі, якая цягнула паўз бераг супраць цячэння судны.

|| прым. бурлацкі, ✂.

• Бурлацкая арцель.

бурла́чыць, ✂; незак.

Працаваць бурлаком.

• Б. на Волзе.

бурлі́вы, ✂.

Бурны, шумлівы.

• Бурлівыя хвалі.

|| наз. бурлівасць, ✂.

бурлі́ць, ✂; незак.

1. Бурна цячы, клекатаць.

   • Мора бурліць.

2. перан. Праяўляцца з вялікай сілай (пра падзеі, пачуцці і пад.); шумець.

   • Кроў бурліць, на месцы не сядзіцца.
   • Злосць бурліць.

бурмі́стр, ✂, м.

За прыгонам: кіраўнік памешчыцкага маёнтка або стараста, прызначаны памешчыкам з сялян.

|| прым. бурмістрскі, ✂.