бу́ркаць, ✂; незак. (разм.).

Невыразна, з адценнем незадаволенасці гаварыць што-н.

|| аднакр. буркнуць, ✂.

  • Стары штосьці буркнуў і пайшоў у хату.

|| наз. бурканне, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)