Verbum

разбухнуць, ✂; зак.

1. Набухнуць, раздацца, патаўсцець ад вільгаці.

   • Боты намоклі, разбухлі.
   • Пупышкі на дрэве разбухлі (набухлі).

2. перан. Праз меру павялічыцца, разрасціся.

   • Штаты разбухлі.
   • Папка з дакументамі разбухла.

|| незак. разбухаць, ✂.

разбушавацца, ✂; зак.

1. Пачаць моцна бушаваць.

   • Разбушавалася непагода.

2. Пачаць моцна шумець, буяніць (разм.).

   • Разбушаваўся бацька.

разбуяніцца, ✂; зак. (разм.).

Пачаць моцна буяніць.

разбыцца, ✂; зак. (разм.).

Распаўнець, раздацца.

• Патаўсцеў, разбыўся начальнік.

|| незак. разбывацца, ✂.

разбэрсаць, ✂; зак. (разм.).

1. Разблытаць, раскідаць.

   • Р. ніткі.
   • Р. валасы.

2. Тое, што і разбарсаць.

   • Р. аборы.

|| незак. разбэрсваць, ✂.

разбэсціцца, ✂; зак.

1. Маральна распусціцца, прывучыцца да дрэнных звычак.

2. Стаць непаслухмяным, разбалавацца, раздурэць.

   • Дзеці зусім разбэсціліся.

|| незак. разбэшчвацца, ✂.

|| наз. разбэшчванне, ✂.

разбэсціць, ✂; зак.

1. Маральна распусціць, прывучыць да дрэнных звычак.

2. Разбалаваць, раздурыць.

   • Р. дзіця.

|| незак. разбэшчваць, ✂.

|| наз. разбэшчванне, ✂.

разбэшчаны, ✂.

1. З дрэннымі, амаральнымі звычкамі.

2. Разбалаваны, непаслухмяны.

   • Разбэшчаныя дзеці.

|| наз. разбэшчанасць, ✂.

разбэшчвальнік, ✂, м. (кніжн.).

Той, хто разбэшчвае.

|| ж. разбэшчвальніца, ✂.

развадзяшчы, ✂, м.

Ваеннаслужачы, які расстаўляе вартавых на пасты.

• Назначыць развадзяшчага.