Verbum

барада́ч, ✂, м. (разм.).

Чалавек з барадой (у 1 знач.).

• У дзвярах паказаўся незнаёмы б.

баражы́раваць, ✂; незак. (спец.).

Ахоўваць аб’екты ад авіяцыі праціўніка, патруляваць у паветры (пра самалёты).

|| наз. баражыраванне, ✂.

баразна́, ✂, ж.

1. Канаўка на паверхні глебы, зробленая плугам ці іншымі сельскагаспадарчымі прыладамі.

   • Роўныя барозны.

2. перан. Пачынанне ў якой-н. галіне.

|| памянш. баразёнка, ✂.

|| прым. баразённы, ✂.

баразні́ць, ✂; незак.

1. Рабіць барозны чым-н.

   • Плугам б. зямлю.

2. Пакідаць пасля сябе сляды, падобныя на барозны.

   • Б. прасторы акіянаў.

3. перан. Утвараць складкі, маршчыны.

   • Маршчыны баразнілі лоб.

|| зак. збаразніць, ✂.

бара́к, ✂, м.

Лёгкае драўлянае збудаванне для часовага жылля.

• Жыць у бараках.

|| прым. барачны, ✂.

бара́н​¹, ✂, м.

Двухручны рубанак для габлявання дошак.

бара́н​², ✂, м.

1. Жвачная млекакормячая жывёліна з густой воўнай і выгнутымі рагамі; самец авечкі.

   • Горны б.

2. (таксама перан. пра тупога, някемлівага чалавека; лаянк.).

◊

• Уперціся як баран (разм. неадабр.) — пра ўпартага чалавека.

• Як баран на новыя вароты (глядзець) (разм.) — глядзець на што-н. разгублена, нічога не разумеючы.

|| памянш.-ласк. баранчык, ✂.

|| прым. барановы, ✂.

• Б. лой.

барана́, ✂, ж.

Сельскагаспадарчая землеапрацоўчая прылада ў выглядзе рамы з вертыкальнымі зубамі для рыхлення глебы.

баранава́льшчык, ✂, м.

Той, хто барануе.

|| ж. баранавальшчыца, ✂.

баранава́ць, ✂; незак.

1. Разрыхляць глебу бараной.

2. Пакідаць баразну, след на чым-н. (разм.).

   • Жэрдка баранавала зямлю.

|| зак. узбаранаваць, ✂, забаранаваць, ✂ і пабаранаваць, ✂.

|| наз. баранаванне, ✂.