Verbum

балага́н, ✂, м.

1. Часовае лёгкае збудаванне з дошак для тэатральных, цыркавых паказаў, для гандлёвых патрэб, жылля і пад. (уст.).

2. Старадаўні народны вандроўны тэатр; тэатральнае відовішча камічнага характару з прымітыўным сцэнічным афармленнем.

3. перан. Пра што-н. несур’ёзнае, грубае, бязладнае (разм.).

|| прым. балаганны, ✂.

балага́ніць, ✂; незак. (разм.).

Крыўляцца, блазнаваць.

балаго́л, ✂, м. (уст.).

Той, хто займаецца перавозам грузаў ці людзей на ўласнай фурманцы.

|| прым. балагольскі, ✂.

• Б. занятак.

балазе́, злуч. уступальны. (разм.).

Па значэнню адпавядае словазлучэнням «тым больш што», «добра што».

• Вучыся, б. ёсць умовы.

бала́ка, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Вясёлы гаварун, жартаўнік.

• Гэта быў адменны весялун і б.

балала́ечнік, ✂, м.

Музыкант, які іграе на балалайцы, або майстар, што робіць балалайкі.

балала́йка, ✂, ж.

Народны трохструнны музычны інструмент з корпусам трохвугольнай формы.

|| прым. балалаечны, ✂.

• Б. аркестр.

баламу́т, ✂, м. (разм.).

1. Чалавек, які ўносіць неспакой, беспарадак.

   • Паводзіны баламута.

2. Спакуснік, інтрыган.

   • Звязалася з гэтым баламутам.

|| ж. баламутка, ✂.

|| прым. баламутны, ✂.

баламу́ціць, ✂; незак. (разм.).

1. Выклікаць неспакой сярод каго-н., уносіць разлад, неразбярыху.

   • Б. народ.

2. Спакушаць, зачароўваць.

   • Ах, дзяўчаты, хопіць вам б. хлопца!

◊

• Баламуціць светам (разм. неадабр.) — выклікаць непакой, нездавальненне.

|| зак. узбаламуціць, ✂ і забаламуціць, ✂.

баланда́, ✂, ж. (разм.).

Посная рэдкая поліўка.

• Палонных кармілі баландой.