Verbum

капта́жны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да каптажу. Каптажны калодзеж.

капта́н,

гл. кафтан.

капту́р ​¹, ‑а, м.

1. Дзіцячы або жаночы галаўны ўбор, які завязваецца пад падбародкам і пакідае адкрытым толькі твар; капар ​². Усе ў святочных світках. Бабы ў новых каптурах з белымі карункамі. Бядуля.

2. Невялікі дах, заслона, навес конусападобнай формы над чым‑н. Для адводу пары была зроблена выцяжная труба над шырокім, бляшаным каптуром. Колас.

3. Абл. Верх печы ў выглядзе дзвюх сценак, якія ўзвышаюцца над ляжанкай. Кастрыца ляжаў на цёплых цаглінах, смактаў цыгарку за цыгаркай і часам з-за каптура пазіраў у акно. Стаховіч.

капту́р ​²,

гл. коптур.

каптэна́рмус, ‑а, м.

Службовая асоба ў арміі, у абавязкі якой уваходзіць захаванне і выдача харчу, абмундзіравання, зброі.

[Ад фр. capitaine d'armes.]

капулі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак., што.

Зрабіць (рабіць) капуліроўку.

капуліро́ўка, ‑і, ДМ ‑роўцы, ж.

Прышчэпка чаранком, у адрозненне ад акуліроўкі — прышчэпкі вочкам.

[Ад лац. copulare — злучаць.]

капуля́цыя, ‑і, ж.

Палавы працэс у ніжэйшых арганізмаў (грыбоў, водарасцей).

[Ад лац. copulatio — савакупленне.]

капу́н, ‑а, м.

Разм. Той, хто капаецца, робіць усё занадта марудна.

капу́снік, ‑у і ‑а, м.

1. ‑у. Разм. Агарод, поле, засаджанае капустай. Маці ў капусніку была, .. капусту палола там. Ставер.

2. ‑у, зб. Разм. Капуснае лісце. Наламаць капусніку. □ Пасярод двара стаяла карова і ела з кучы капуснік. Чорны.

3. ‑а; перан. Вечарынка ў акцёраў, студэнтаў і інш. з самадзеннымі нумарамі жартаўліва-парадыйнага характару.

капу́снішча, ‑а, н.

Участак поля, які быў пад капустай.