Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
авклмнопртухчыэ-
бвдзйклмнпртфхцшя

шыба, ✂ і шыбіна, ✂, ж.

Кусок шкла, устаўлены ў аконную раму.

  • Разбіць шыбу.

|| прым. шыбавы, ✂.

шыбаваць, ✂; незак. (разм.).

Хутка, жвава рухацца, ісці.

  • Ш. па грыбы.

|| наз. шыбаванне, ✂.

шыбенік, ✂, м.

  1. Чалавек, пакараны смерцю праз павешанне на шыбеніцы.

  2. Свавольнік, балаўнік або той, хто заслугоўвае толькі шыбеніцы, бандыт, галаварэз (разм. лаянк.).

шыбеніца, ✂, ж.

Тое, што і вісельня.

|| прым. шыбенічны, ✂.