Verbum

доблесны, ✂ (высок.).

Які вызначаецца доблесцю, славай.

• Доблесная праца.
• Доблесна (прысл.) змагаўся за радзіму.

доблесць, ✂, ж. (высок.).

1. Мужнасць, адвага, храбрасць.

   • Воінская д.

2. Высокая самаадданасць у працы, у дзейнасці.

   • Працоўная д.

добра...

Першая частка складаных слоў, якая ўжыв. са знач. добры і пішацца, калі націск у другой частцы слова падае не на першы склад, напр. добраахвотны, добразычлівы.

добраахвотнік, ✂, м.

1. Чалавек, які добраахвотна уступіў у дзеючую армію.

   • Найсці добраахвотнікам на фронт.

2. Той, хто па сваёй ініцыятыве ўзяў на сябе якую-н. работу.

   • Ехаць на уборку знайшліся добраахвотнікі.

|| прым. добраахвотніцкі, ✂.

добраахвотны, ✂.

1. Які робіцца па ўласным жаданні, не прымусова.

   • Добраахвотная праца.
   • Д. ўзнос.

2. Заснаваны на прынцыпе добраахвотнасці.

   • Добраахвотнае спартыўнае таварыства.

|| наз. добраахвотнасць, ✂.

добразычлівец, ✂, м.

Той, хто прыхільна, спагадліва адносіцца да каго-н.

• Гэта быў шчыры д.

|| ж. добразычліўка, ✂.

добразычлівы, ✂, ж. (кніжн.).

1. Які жадае людзям дабра, прыхільна адносіцца да іншых.

   • Д. чалавек.

2. Які выражае сваёй сутнасцю прыхільнасць, спагаду.

   • Добразычлівыя словы.

|| наз. добразычлівасць, ✂.

добрапрыстойны, ✂.

Які адпавядае правілам, патрабаванням прыстойнасці.

|| наз. добрапрыстойнасць, ✂.

добрасумленны, ✂.

Які чэсна, старанна выконвае свае абавязкі і даручэнні, дбайна, шчыра адносіцца да ўсяго грамадскага.

• Д. працаўнік.

|| наз. добрасумленнасць, ✂.

добрасуседства, ✂, н.

Сяброўскія адносіны суседзяў.

• Адносіны добрасуседства.

|| прым. добрасуседскі, ✂.