Verbum

рамеснік, ✂, м.

1. Чалавек, які займаецца, валодае прафесійным рамяством.

   • Дробны р.

2. перан. Той, хто працуе без творчай думкі, па шаблону.

3. Вучань рамеснага вучылішча (разм.).

|| ж. рамесніца, ✂.

|| прым. рамесніцкі, ✂.

рамесніцкі, ✂.

1. гл. рамеснік.

2. Тое, што і рамесны.

   • Р. промысел.
   • Рамесніцкае вучылішча.

рамесніцтва, ✂, н.

1. Занятак рамяством, саматужнай работай.

2. перан. Работа без творчай ініцыятывы, па шаблону.

   • Мастацтва выключае паняцце рамесніцтва.

рамеснічаць, ✂; незак. (разм.).

Быць рамеснікам (у 1 знач.), займацца рамяством.

рамесны, ✂.

1. Які з’яўляецца рамяством, мае адносіны да рамяства.

   • Рамесная праца.

2. рамеснае вучылішча — якое рыхтавала кадры кваліфікаваных рабочых (у 1940— 1958 гг.).

раміз, ✂, м. (спец.).

1. У некаторых картачных гульнях: недабор пэўнай колькасці бітак, а таксама штраф за такі недабор.

2. У фехтаванні: паўторны папераджальны ўкол.

рамізіцца, ✂; незак.

Прайграваць у карты ў выніку рамізу (у 1 знач.).

|| зак. абрамізіцца, ✂.

рамізнік, ✂, м.

1. Фурман наёмнага экіпажа.

2. Экіпаж з фурманам.

|| прым. рамізніцкі, ✂.

рамізніцтва, ✂, н.

Занятак рамізніка (у 1 знач.).

рамка, ✂, ж.

1. Невялікая рама (у 2 знач.).

   • Партрэт у прыгожай рамцы.

2. Графічнае абрамленне якога-н. тэксту, малюнка.

   • Траурная р.

3. перан.,, чаго. Межы, у якіх павінна адбывацца, адбываецца што-н.

   • У рамках закона.
   • Выйсці з рамак спецыяльнасці.

4. Прыстасаванне для сотаў у вуллі.

|| прым. рамачны, ✂.

• Рамачная антэна.
• Р. вулей.