Verbum

расклеіць, ✂; зак.

1. Разняць склееныя часткі чаго-н.

   • Р. канверт.

2. Наклеіць у многіх месцах.

   • Р. афішы.

|| незак. расклейваць, ✂.

|| наз. расклейванне, ✂ і расклейка, ✂.

расклёшыць, ✂; зак.

Расшырыць унізе пры кройцы.

• Р. спадніцу.

|| незак. расклёшваць, ✂.

расклінавацца, ✂; зак.

Расшчапіцца ад увагнанага кліна.

|| незак. раскліноўвацца, ✂.

расклінаваць, ✂; зак.

1. Забіўшы клін, расшчапіць.

2. Выцягнуць, вырваць з чаго-н. забіты клін.

|| незак. раскліноўваць, ✂.

раскляваць, ✂; зак.

1. Клюючы, з’есці ўсё.

   • Куры расклявалі зерне.

2. Клюючы, пашкодзіць што-н. або пашырыць пашкоджанне ў чым-н.

   • Груганнё расклявала рану.

|| незак. расклёўваць, ✂.

раскляпаць, ✂; зак.

1. Разняць на часткі што-н. скляпанае.

   • Р. канструкцыю.

2. Распляскаць, расплюшчыць чым-н. цяжкім, цвёрдым.

   • Р. заклёпку.

|| незак. расклёпваць, ✂.

|| наз. расклёпванне, ✂ і расклёпка, ✂.

|| прым. расклёпачны, ✂.

раскол​¹, ✂, м.

1. гл. раскалоць.

2. Месца, па якім што-н. расколата або раскалолася; трэшчына.

3. перан. Раздзяленне каго-, чаго-н. на групы, часткі, абумоўленае наяўнасцю рознагалоссяў.

   • Р. у грамадстве.

4. Рэлігійна-грамадскі рух у Расіі, які ўзнік у сярэдзіне 17 ст., быў накіраваны супраць афіцыйнай царквы і закончыўся ўтварэннем стараверства.

раскол​², ✂, м.

Хуліган, задзіра.

• Трэба супакоіць гэтага раскола.

раскопка, ✂, ж.

1. гл. раскапаць.

2. мн. Работы па выяўленню чаго-н. схаванага ў зямлі, звычайна прадметаў старажытнасці, а таксама месца, дзе праводзяцца падобныя работы.

   • Археалагічныя раскопкі.

|| прым. раскопачны, ✂.

раскос, ✂, м. (спец.).

Коса пастаўленая распорка, падпорка.

|| прым. раскосны, ✂.