Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеёілнорсуыэюя
бгдёжзійклмнпрстўфхцчшэя

масціты, ✂.

Які заслужыў сваёй шматгадовай плённай дзейнасцю павагу і прызнанне.

  • М. вучоны.

|| наз. масцітасць, ✂.

масціцца, ✂; незак.

  1. Зручна размяшчацца, уладкоўвацца.

    • М. на возе.

  2. перан. Мець карыслівы намер, намервацца (разм.).

    • Ці не ў начальнікі ён мосціцца?

масціць, ✂; незак.

  1. Рабіць насціл з дошак, бярвення.

    • М. падлогу.

  2. Тое, што і брукаваць.

    • Брук м.

  3. Старанна ўкладваць, размяшчаць (разм.).

    • М. мэблю ў кузаў.

|| зак. вымасціць, ✂, замасціць, ✂ і намасціць, ✂.

|| наз. машчэнне, ✂.

масць, ✂, ж.

  1. Колер шэрсці ў жывёл.

    • Конь гнядой масці.

  2. Частка калоды ігральных карт, якая адрозніваецца колерам і формай ачкоў.

    • Званковая м.

◊

  • Усіх масцей (неадабр.) — розных відаў, напрамкаў, поглядаў.