Verbum

мы, займ.

1. Ужыв. для абазначэння дзвюх і болей асоб, уключаючы і таго, хто гаворыць.

   • Мы адпачываем.
   • Мы пераможам.

2. з прыназ. «з» і з Т іншых займ. і наз. Ужыв. для адасаблення таго, хто гаворыць і аднаго каго-н. іншага.

   • Мы з братам.
   • Мы з табой.

◊

• Між (паміж) намі (кажучы) — аб чым-н. такім, чаго не варта гаварыць іншым.

мыза, ✂, ж.

Сядзіба, хутар (у Прыбалтыцы).

|| прым. мызны, ✂.

мыйка, ✂, ж.

Прыстасаванне, абсталяванне, спецыяльнае памяшканне для мыцця чаго-н.

мыкаць, ✂; незак.

1. Утвараць працяжныя гукі “му-му”.

   • Цяля мыкае.

2. перан. Неразборліва гаварыць што-н., мармытаць.

|| зак. прамыкаць, ✂.

|| аднакр. мыкнуць, ✂.

|| наз. мыканне, ✂.

мыла, ✂, н.

1. Рэчыва з тлушчу і шчолачы, якое лёгка раствараецца ў вадзе і ўжываецца для мыцця.

   • Гаспадарчае м.
   • Туалетнае м.

2. Белая пена ў коней ад поту.

   • Коні ў мыле.

|| прым. мыльны, ✂.

мылавар, ✂, м.

Спецыяліст па мылаварэнню.

|| прым. мылаварскі, ✂.

мылаварня, ✂, ж.

Прадпрыемства, якое вырабляе мыла.

мылаварэнне, ✂, н.

Выраб мыла.

|| прым. мылаварны, ✂.

• М завод.

мыліца, ✂, ж.

Палка з папярочынамі ў версе і ў сярэдзіне, на якую рукой апіраецца хворы на ногі.

• Асцярожна крочыў на мыліцах салдат.

|| прым. мылічны, ✂.

мыліцца, ✂; незак.

1. гл. мыліць.

2. Распускаючыся ў вадзе, даваць пену.

   • Мыла добра мыліцца.