Verbum

канаплянік, ✂, м.

1. зб. Сцёблы канопляў без насення, канапляная салома.

2. Участак зямлі, засеяны каноплямі.

   • Крайнюю паласу агарода займаў к.

3. Верабей (абл.).

   • К. сілка не абміне.

канаплянішча, ✂, н.

Поле, дзе раслі каноплі.

канаплянка, ✂, ж.

1. Пеўчая птушка атрада вераб’іных, з доўгім хвастом і канічнай дзюбай.

2. Хустка з канапляных нітак (абл.).

канарэйка, ✂, ж.

Пеўчая птушка паўднёвых краін з ярка-жоўтым апярэннем, больш вядомая як пакаёвая.

|| прым. канарэечны, ✂.

• К. колер (светла-жоўты).

канат, ✂, м.

Тоўстая моцная вяроўка з пяньковага валакна або дроту.

• Сталёвы к.

|| прым. канатны, ✂. Канатная дарога.

канатаходзец, ✂, м.

Цыркавы артыст, які выконвае практыкаванні на нацягнутым у паветры канаце.

канаус, ✂, м.

Гатунак шчыльнай шаўковай тканіны.

|| прым. канаусавы, ✂.

канаць, ✂; незак.

1. Паміраць у муках, канчацца.

   • К. у нечалавечых пакутах.

2. перан. Набліжацца да канца, канчацца.

|| наз. кананне, ✂.

канва, ✂, ж.

1. Рэдкая сятчатая накрухмаленая або праклееная тканіна для вышыўкі крыжам па клетках.

   • Вышываць па канве.

2. перан. Аснова чаго-н.

   • Сюжэтная к. рамана.
   • Храналагічная к. (пералік падзей, размешчаных у храналагічнай паслядоўнасці).

|| прым. канвовы, ✂.

канваір, ✂, м.

Той, хто канваіруе каго-, што-н.

• Калона палонных з канваірамі.

|| прым. канваірскі, ✂.