Verbum

абру́ч, ✂, м.

1. Вузкі драўляны ці металічны вобад, які набіваецца на бочку, кадушку і пад. для змацавання клёпак.

2. Сагнутая ў кольца пласціна (або стрыжань, прут і пад.).

   • Гімнастычны а.

|| прым. абручны, ✂.

абру́шыцца, ✂; зак.

1. гл. рушыцца.

2. перан., на каго-што.

   • Імкліва напасці.
   • А. з пагрозамі.
   • А. на ворага.

|| незак. абрушвацца, ✂.

|| наз. абрушэнне, ✂.

абру́шыць, ✂; зак.

1. гл. рушыць.

2. перан., на каго-што. Накіраваць усю сілу гневу, клопатаў і пад.

   • А. лютасць на ворага.

|| незак. абрушваць, ✂.

абры́вак, ✂, м.

Адарваны кавалак, частка чаго-н.

• А. паперы.
• А. калючага дроту.
• Абрыўкі ўспамінаў (перан.).

|| прым. абрывачны, ✂.

абры́вісты, ✂.

Круты, з абрывамі.

• А. бераг.

|| наз. абрывістасць, ✂.

абры́даць, ✂; зак. (разм.).

Апрацівець, апрыкраць, прыесціся.

• Яму абрыдалі пошлыя анекдоты.

|| незак. абрыдваць, ✂.

абры́дзець, ✂; зак.

Тое, што і абрыдаць.

абры́длы, ✂ (разм.).

Які абрыднуў, надакучыў.

• А. халодны дождж.

абры́днуць, ✂; зак. (разм.).

Тое, што і абрыдаць.

• Хлеб ніколі не абрыдне.

абры́зглы, ✂.

Пра малако, якое пачало скісаць.

• Абрызглае малако.