Verbum

канапас, ✂, м.

Той, хто пасе коней.

канапаціць, ✂; незак.

Затыкаць дзіркі, шчыліны чым-н. (пакуллем, мохам і інш.).

• К. сцены.
• К. лодку.

|| зак. заканапаціць, ✂.

|| наз. канапачанне, ✂.

канапелька, ✂, ж.

Народная назва некаторых відаў лугавых траў (дрыжніку, кураслепу і інш.).

канаплянік, ✂, м.

1. зб. Сцёблы канопляў без насення, канапляная салома.

2. Участак зямлі, засеяны каноплямі.

   • Крайнюю паласу агарода займаў к.

3. Верабей (абл.).

   • К. сілка не абміне.

канаплянішча, ✂, н.

Поле, дзе раслі каноплі.

канаплянка, ✂, ж.

1. Пеўчая птушка атрада вераб’іных, з доўгім хвастом і канічнай дзюбай.

2. Хустка з канапляных нітак (абл.).

канарэйка, ✂, ж.

Пеўчая птушка паўднёвых краін з ярка-жоўтым апярэннем, больш вядомая як пакаёвая.

|| прым. канарэечны, ✂.

• К. колер (светла-жоўты).

канат, ✂, м.

Тоўстая моцная вяроўка з пяньковага валакна або дроту.

• Сталёвы к.

|| прым. канатны, ✂. Канатная дарога.

канатаходзец, ✂, м.

Цыркавы артыст, які выконвае практыкаванні на нацягнутым у паветры канаце.

канаус, ✂, м.

Гатунак шчыльнай шаўковай тканіны.

|| прым. канаусавы, ✂.