Verbum

валацу́га, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

1. Бяздомны чалавек, які не мае пэўнага прыстанішча і заняткаў.

2. Той, хто цягаецца абы-дзе, не працуе.

3. Той, хто празмерна заляцаецца да жанчын.

валацу́жнічаць, ✂; незак. (разм.).

Быць валацугам (-ай), бадзяцца.

|| наз. валацужніцтва, ✂.

валацу́жны, ✂ (разм.).

Уласцівы валацугу (-цузе), бадзяжны.

• Валацужнае жыццё.

валачы́, ✂; незак.

1. Цягнуць волакам, не адрываючы ад паверхні чаго-н.

   • В. мех з бульбай.

2. Несці, везці што-н. цяжкае, з цяжкасцю.

   • В. вязанку сена.

3. Красці (разм.).

   • Валаклі з гаспадаркі ўсё, што маглі.

валачы́ся, ✂; незак.

1. Тое, што і валачыцца (у 1 знач.).

2. Ісці з цяжкасцю, плесціся (разм.).

   • Ледзь валокся з поля.

валачы́цца, ✂; незак.

1. Цягнуцца па зямлі.

2. Блукаць, бадзяцца (разм.).

3. Заляцацца (разм. пагард.).

   • За ёй валочыцца кінамеханік.

валачы́ць, ✂; незак.

1. Тое, што і валачы (але абазначае дзеянне, якое адбываецца шматразова і ў розны час).

   • Валачыў воўк, павалаклі і ваўка.

2. Выцягваць з металу (спец.).

   • В. дрот.

|| наз. валачэнне, ✂.

|| прым. валачыльны, ✂.

• В. стан.

валейбалі́ст, ✂, м.

Ігрок у валейбол.

|| ж. валейбалістка, ✂.

валейбо́л, ✂, м.

Спартыўная гульня ў мяч, які перакідваецца цераз сетку ад адной каманды да другой.

|| прым. валейбольны, ✂.

• Валейбольная пляцоўка.

ва́лены, ✂.

Зроблены шляхам валення (гл. валіш у 3 знач.).

• В. абутак.