Verbum

ваўкава́ты, ✂ (разм.).

Нелюдзімы, хмуры, суровы.

• В. чалавек.

|| наз. ваўкаватасць, ✂.

ваўкада́ў, ✂, м.

Вялікі паляўнічы сабака, з якім ходзяць на ваўкоў.

ваўкала́к, ✂, м.

Паводле паданняў — чалавек (часам мярцвяк), здольны абарочвацца ў воўка; пярэварацень.

ваўначо́ска, ✂, ж.

Машына для часання воўны.

ваўня́нка, ✂, ж.

Пласціністы грыб сямейства сыраежкавых, падобны на рыжык.

ваўча́нка, ✂, ж.

Адзін з відаў туберкулёзу скуры з язвамі, звычайна на твары.

|| прым. ваўчаначны, ✂.

ваўчаня́, ✂ і ваўчанё, ✂, н.

Дзіцяня ваўка.

ваўча́тнік, ✂, м.

Паляўнічы прафесіянал, які займаецца паляваннем на ваўкоў.

ваўчкі́, ✂.

Травяністая расліна сямейства складанакветкавых з учэпістымі калючкамі.

|| прым. ваўчковы, ✂.

ваўчо́к, ✂, м.

1. гл. воўк.

2. Цацка ў выглядзе круга або шарыка на шпяні, якая пры хуткім вярчэнні доўга захоўвае вертыкальнае становішча.

   • Пусціць в.
   • Круціцца ваўчком (перан.).