Verbum

тапінамбур, ✂, м.

Шматгадовая травяністая расліна сямейства складанакветных з прыдатнымі для яды клубнямі; земляная груша.

тапір, ✂, м.

Буйная няпарнакапытная млекакормячая жывёліна трапічных лясоў з выцягнутымі ў невялікі хобат верхняй губой і носам.

• Сямейства тапіраў.

тапіцца​¹, ✂; незак.

1. Пазбаўляць сябе жыцця, кінуўшыся ў ваду.

2. Пагружацца ў што-н. вязкае, зыбкае; вязнуць, засядаць у чым-н.

|| зак. утапіцца, ✂.

|| наз. тапленне, ✂.

тапіцца​², ✂; незак.

Награваючыся, станавіцца мяккім, вадкім.

• Воск топіцца.

|| наз. тапленне, ✂.

тапіць​¹, ✂; незак.

1. Прымушаць тануць.

   • Т. варожыя караблі.

2. перан. Губіць, нішчыць, нагаворваючы на каго-н. (разм.).

3. перан. Заглушаць у сабе (думкі, пачуцці і пад.) (разм.).

   • Т. гора ў працы.

|| зак. патапіць, ✂ і утапіць, ✂.

|| наз. патапленне, ✂ і тапленне, ✂.

тапіць​², ✂; незак.

Награваючы, расплаўляць.

• Т. воск.

|| наз. тапленне, ✂.

тапляк, ✂, м. (разм.).

Бервяно, палена, якое затанула пры сплаве.

• Рэчка завалена таплякамі.

тапограф, ✂, м.

Спецыяліст у галіне тапаграфіі (у 1 знач.), па тапаграфічнай здымцы.

таполя, ✂, ж. і топаль, ✂, м.

Дрэва сямейства вярбовых з высокім і моцным ствалом.

|| прым. таполевы, ✂.

• Т. пух.

тапонім, ✂, м. (спец.).

Уласная назва якога-н. геаграфічнага аб’екта (населенага пункта, ракі, возера і пад.).

• Тапонімы Міншчыны.