Verbum

нерв, ✂, м.

1. Адзін з найтанчэйшых адросткаў-валокнаў, якія ўтвараюць разгалінаваную сістэму, што звязвае мозг з іншымі органамі і тканкамі цела.

   • Зрокавы н.

2. мн. Уся такая сістэма, якая вызначае дзейнасць арганізма, стан і паводзіны чалавека.

   • Нервы не вытрымалі.

3. перан. Цэнтр якой-н. дзейнасці, асноўная дзейная сіла чаго-н.

   • Нёман быў нервам сяла.

◊

• Выматаць усе нервы (разм. неадабр.) — змучыць, давесці да знямогі.

• Іграць на нервах (разм. неадабр.) — гнявіць, нерваваць каго-н. чым-н.

• Трапаць нервы (разм. неадабр.) — хвалявацца, моцна нерваваць каго-н.

|| прым. нервовы, ✂.

• Н. цэнтр.
• Нервовыя хваробы.
• Нервовая сістэма.
• Н. цік.

нервавацца, ✂; незак.

Быць ва ўзбуджаным, нервовым стане; хвалявацца, злавацца.

|| зак. панервавацца, ✂.

|| наз. нерваванне, ✂.

нерваваць, ✂; незак.

Даводзіць каго-н. да нервовага стану.

• Гэта выступленне нервавала прысутных.

|| наз. нерваванне, ✂.

нервовасць, ✂, ж.

1. гл. нервовы.

2. Павышаная ўзбуджальнасць нервовай сістэмы.

нервовахворы, ✂, м.

Чалавек, які пакутуе нервовай хваробай.

• Клініка для нервовахворых.

|| ж. нервовахворая, ✂.

нервовы, ✂.

1. гл. нерв.

2. Лёгка ўзбуджальны, з раздражненнем нерваў.

   • Н. твар.

3. Якога лёгка расхваляваць; неспакойны.

   • Нервовая жанчына.

4. Неспакойны, трывожны (аб рабоце, жыцці і пад.).

   • Нервовая праца.

|| наз. нервовасць, ✂.

нервозны, ✂.

1. Хваравіта раздражняльны; які мае павышаную ўзбуджальнасць.

   • Н. чалавек.

2. Звязаны з раздражненнем, які выражае нервознасць.

   • Н. смех.

3. Неспакойны, трывожны.

   • Нервознае жыццё.

|| наз. нервознасць, ✂.

нержавеючы, ✂.

Які не ржавее.

• Нержавеючая сталь.

нерпа, ✂, ж.

Ластаногая млекакормячая жывёліна сямейства цюленяў, а таксама яе мех.

|| прым. нерпавы, ✂.

• Нерпавая шапка.

нерукатворны, ✂ (уст. высок.).

Такі, якога нельга стварыць працай рук чалавека, створаны самой прыродай.

• Н. помнік.

|| наз. нерукатворнасць, ✂.