Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдежзйклмнопрстуўфхцчшэ.
акмучыэ

ашчаці́ніцца, ✂; зак.

Паставіць дыбам шчацінне, хіб, рыхтуючыся да абароны або нападзення.

  • Сабака ашчацініўся на незнаёмага.
  • А. на каго-н. (перан. зазлаваць у адказ на якія-н. словы, учынкі; разм.).

|| незак. ашчаціньвацца, ✂.

ашчаці́ніць, ✂; зак.

Паставіць дыбам шчацінне, хіб.

|| незак. ашчаціньваць, ✂.

ашчэ́р, ✂, м.

Прыадкрыты рот з вышчаранымі зубамі; выскал.

  • Драпежны а.