Verbum

камсорг, ✂, м.

Камсамольскі арганізатар — выбарны кіраўнік пярвічнай камсамольскай арганізацыі.

|| прым. камсоргаўскі, ✂.

камуна, ✂, ж.

1. Калектыў людзей, якія аб’ядналіся для супольнага жыцця на пачатках абагуленай маёмасці і працы.

   • Жыць камунай.
   • Працоўная к.

2. Адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў некаторых краінах.

○

• Парыжская камуна — першая пралетарская рэвалюцыя і першы ўрад рабочага класа.

|| прым. камунальны, ✂.

• Камунальныя выбары.

камунальны, ✂.

1. гл. камуна.

2. Які мае адносіны да гарадской гаспадаркі.

   • Камунальныя паслугі (вадаправод, каналізацыя і пад.).

○

• Камунальная кватэра — кватэра, у якой жывуць некалькі сямей.

камунар, ✂, м.

1. Член камуны (у 1 знач.).

2. Удзельнік Парыжскай камуны.

|| прым. камунарскі, ✂.

камунізм, ✂, м.

Грамадска-эканамічная фармацыя, заснаваная на пабудове бяскласавага грамадства з агульнай уласнасцю на сродкі вытворчасці, з дэкларацыяй прынцыпу «Ад кожнага — па здольнасцях, кожнаму — па патрэбнасцях» і з поўнай сацыяльнай роўнасцю ўсіх членаў грамадства, а таксама навуковая тэорыя стварэння такой фармацыі.

• Навуковы к.

○

• Першабытны камунізм — грамадскі дакласавы лад першабытнай радавой абшчыны.

• Ваенны камунізм — у перыяд Грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі (1918—1920 гг.): часовая эканамічная палітыка Савецкай улады, накіраваная на мабілізацыю сіл і сродкаў для абароны краіны.

|| прым. камуністычны, ✂.

• Камуністычнае грамадства.
• К. светапогляд.
• Камуністычныя партыі.

камунікабельны, ✂.

Такі, з якім лёгка ўстанаўліваць кантакты і дамаўляцца аб чым-н.

• К. чалавек.

|| наз. камунікабельнасць, ✂.

камунікацыя, ✂, ж. (спец.).

1. Шлях зносін, лінія сувязі.

   • Водныя камунікацыі.
   • Надземныя камунікацыі.

2. Паведамленне, абмен думкамі, перадача інфармацыі пры дапамозе мовы (кніжн.).

   • Вусная мова як адзін са сродкаў камунікацыі.

|| прым. камунікацыйны, ✂ і камунікатыўны, ✂.

• Камунікацыйныя лініі.
• Камунікатыўныя функцыі.

камуніст, ✂, м.

Член камуністычнай партыі.

|| ж. камуністка, ✂.

камутатар, ✂, м.

1. Назва розных устройстваў для змянення напрамку, пераключэння электрычнага току.

2. Род мясцовай тэлефоннай станцыі з ручным злучэннем.

   • Званіць трэба праз к.

|| прым. камутатарны, ✂.

камуфлет, ✂, м.

1. Падземны выбух міны для разбурэння падземных збудаванняў праціўніка, а таксама разрыў артылерыйскага снарада пад зямлёй без выкідвання зямлі і асколкаў (спец.).

2. перан. Нечаканая непрыемнасць, няўдача (уст. жарт.).

|| прым. камуфлетны, ✂.