Verbum

раўнавага, ✂, ж.

1. Стан спакою, у якім знаходзіцца цела пад уздзеяннем роўных, процілегла накіраваных сіл.

   • Устойлівая р.

2. Устойлівасць, устойлівае становішча.

   • Ішоў і баяўся страціць р.

3. перан. Устойлівыя суадносіны паміж чым-н.

   • Экалагічная р.

4. перан. Стан спакою, ураўнаважанасці, нармальны стан духоўнага і маральнага жыцця.

   • Вывесці з раўнавагі.

|| прым. раўнаважны, ✂.

раўнаважкі, ✂, (спец.).

Аднолькавы з чым-н. па вазе.

раўнавацца, ✂; незак.

Лічыць сябе роўным з кім-н.

• Р. з маладымі.

раўнаваць​¹, ✂; незак.

Рабіць роўным, прамым; выраўноўваць.

• Р. дарогу.
• Р. сагнутыя цвікі.

|| наз. раўнаванне, ✂.

раўнаваць​², ✂; незак.

Адчуваць пачуццё рэўнасці.

• Р. мужа да сяброўкі.

|| зак. прыраўнаваць, ✂.

раўнаваць​³, ✂; незак.

Параўноўваць, лічыць сябе роўным у якіх-н. адносінах з кім-н.

• Па ведах іх нельга р.

раўнадзейны, ✂:

• раўнадзейная сіла (спец.) — сіла, якая аказвае на цвёрдае цела механічнае ўздзеянне, роўнае таму, якое аказваюць на яго іншыя прыкладзеныя да яго сілы.

раўнадзенства, ✂, н.

Час, які бывае двойчы ў год, калі працягласць дня і ночы аднолькавыя.

• Вясенняе р.

раўнадушны, ✂.

1. Абыякавы да людзей, да навакольнага.

   • Ён чалавек р.

2. да каго-чаго. Які не адчувае схільнасці, цікавасці, цягі да каго-, чаго-н.

   • Р. да паэзіі (наз.).

|| наз. раўнадушнасць, ✂ і раўнадушша, ✂.

раўназначны, ✂.

Які мае аднолькавае значэнне з іншым.

• Раўназначныя выразы.
• Р. па колькасці.

|| наз. раўназначнасць, ✂.