Verbum

тэкс

(ад лац. texo = тку, пляту)

адзінка лінейнай шчыльнасці валокнаў і ніцей, якая вызначаецца адносінамі іх масы да даўжыні.

тэксапры́нт

(ад лац. texo = вырабляю + англ. print = друкаваць)

друкаванне тэксту спосабамі глыбокага і плоскага друку з формаў, атрыманых шляхам фатаграфавання набору.

тэксахро́м

(ад гр. texo = вырабляю + -хром)

спосаб атрымання мнагафарбных афсетных друкаваных формаў, падобны да тэксапрынту.

тэкст

(лац. textum = сувязь, злучэнне)

1) тое, што напісана або надрукавана (напр. т. рамана, т. дакумента);

2) асноўная частка напісанага або надрукаванага без падрадковых заўваг, спасылак, каментарыяў;

3) словы, на якія напісана музыка (напр. т. песні);

4) друкарскі шрыфт, кегель якога роўны 20 пунктам (7,52 мм).

тэкставіні́т

(ад лац. textum = тканіна + вініл)

від штучнай скуры, што ўяўляе сабой баваўняную тканіну, пакрытую плёнкай полівінілхларыду, выкарыстоўваецца для галантарэйных вырабаў, пакрыцця мэблі.

тэксталі́т

(ад лац. textum = тканіна + -літ)

пластычны матэрыял з мнагаслойнай спрасаванай тканіны, насычанай сінтэтычнымі смоламі; выкарыстоўваецца для вырабу даўгавечных дэталяў, як электраізаляцыйны матэрыял і інш.

тэкстало́гія

(ад тэкст + -логія)

раздзел філалогіі, які займаецца ўстанаўленнем дакладнага тэксту літаратурных помнікаў і гістарычных дакументаў для іх далейшага даследавання і навуковага выдання.

тэксто́лаг

(ад тэксталогія)

спецыяліст у галіне тэксталогіі.

тэкстуа́льны

(ад тэкст)

які дакладна, літаральна перадае тэкст, даслоўны.

тэксту́ра

(лац. textura)

асаблівасці будовы цвёрдага рэчыва, абумоўленыя характарам размяшчэння яго састаўных частак (крышталёў, зерняў, слаёў).